Koud, dus op naar een geothermische vallei!

Ons leven in Taupo gaat gewoon zijn gangetje. Lily en Isen naar school, ik (Marieke) aan het werk en Cleo gaat (sinds ze drie is) naar de ‘kindy’ (=kindergarten, in haar geval een soort peuterspeelzaal). Het verloopt bij Cleo nog niet geheel soepel, er worden nog aardig wat traantjes geplengd als papa weggaat en het eten (voedzaam, gezond, vegetarisch) wat ze er krijgt, wordt -buiten het fruit-  nog niet echt op waarde geschat, maar het gaat steeds beter daar. 

Op zondag 18 mei werd Cleo dan eindelijk 3 jaar, daar had ze al heel lang naar uitgekeken, want ze wilde een fiets! Op de kindy mag het speelgoed dan vooral bruin en van hout zijn, voor haar verjaardag kreeg ze een (doet bijna pijn aan je ogen van de roze en bling-bling-) fiets. Ze heeft een heerlijke verjaardag gehad, met zelfgebakken cakejes, cadeautjes, naar het (verwarmde!) zwembad (met als gast Lily’s vriendinnetje Winter, Cleo heeft zelf nog geen uitgebreide vriendenkring hier) en uiteraard pannenkoeken! Nogmaals dank voor de lieve kaarten, mailtjes, appjes en skype-gesprekken! 

Verder zijn we steeds verder geïntegreerd geraakt in het leven hier. Sinds een paar weken hebben Lily en ik pianoles. De piano moest eerst opnieuw gestemd worden, maar nu dat gedaan is, wordt er naar hartelust op geoefend. 

Gelukkig is onze woonkamer groot genoeg voor Lily en Isen om te oefenen met de handstand en radslag, wat ze nu geregeld doen, sinds ze op gymnastiek les zitten. 

Isen is op school druk met Jump Jam, een soort aerobic op muziek, er wordt thuis veel geoefend!
Lily had afgelopen vrijdag haar vriendinnetje Kyra te logeren, wat ook erg gezellig was. 

Zondag was het weer tijd om de wandelschoenen aan te trekken, want we gingen naar Waimangu Volcanic Valley, ‘s werelds jongste geothermische systeem. In de 19e eeuw kwam men vanover de hele wereld naar het hier gelegen Lake Rotomahana om de zogenoemde Pink and White Terraces te bewonderen. Deze bijzondere terrassen werden wel de Achtste Wereldwonderen genoemd, maar werden helaas door de uitbarsting van Mount Tarawera in 1886 verwoest en daarvoor in de plaats kwam de Waimangu Volcanic Valley. Deze uitbarsting was ook verantwoordelijk voor het bedelven van het dorpje Te Wairoa, waar we eerder zijn geweest en in onze blog over geschreven hebben. Na een fikse wandeling (zelfs Cleo heeft twee uur goed doorgestapt!) langs kratermeren hebben we nog een boototcht gemaakt over Lake Rotomahana en daar gevaren waren de beroemde terrassen ooit waren......

Het is duidelijk te merken dat de winter er hier aan komt. Vanmorgen was het erg koud en York moest zelfs de voorruit krabben!

Maar door de stoom die op meedere plaatsen uit de grond rondom het meer komt, zie ik ‘s ochtends bij het hardlopen de mooiste plaatjes......

Vakantie in Northland

De vakantie zit erop. 

Voor Lily en Isen is term 2 op school begonnen en Marieke is weer aan het werk. De hoogste tijd voor een update van de blog. 

Voor Marieke was vrijdag 25 april de eerste vrije dag. Die dag is hier namelijk ANZAC (Australia New Zealand Army Corps) day. Een nationale vrije dag waarop oorspronkelijk soldaten gevallen in WO1 tijdens gevechten tegen het Ottomaanse rijk werden herdacht. Tegenwoordig is dat uitgebreid naar een herdenking van alle gevallen soldaten. Er zijn parades en bijeenkomsten. Maar omdat deze traditioneel rond zonsopgang gehouden worden hebben we er niet zoveel van meegekregen. Om vijf uur opstaan vonden we toch wat te vroeg. Ter compensatie zijn we 's middags naar het middeleeuws festijn geweest wat dat weekend in Taupo gehouden werd. Zo'n festijn lijkt toepasselijk met alle LOTR en Hobbit films die hier opgenomen zijn. Maar als je bedenkt dat Abel Tasman als eerste Europeaan in 1642 aankwam en er in heel NZ echt niets middeleeuws te bekennen is, is zo'n festijn toch wat vreemd. Er waren echte riddergevechten en kraampjes met middeleeuwse ambachten (smid, leerbewerking etc..) en Lily heeft nog met een pijl en boog geschoten. Isen voelde zich al snel een echte ridder en heeft een schild en zwaard gekocht.

We konden de volgende dag nog niet op vakantie, want het 50-jarig jubileum van de Hilltop school werd gevierd. Een deel van de festiviteiten stond in het teken van een reünie met oud leerlingen en personeel, dus dat was voor ons niet zo interessant, maar we moesten natuurlijk wel kijken naar de viering waar ook Lily in het koor akte de présence gaf. Daarnaast was er een optreden van de kapa haka groep (maori zang/dans) en jump jam (dans/bewegen op muziek). De (wat langdradige) voordracht van de schooldirecteur ontbrak niet. Maar een heerlijke lunch en gigantische taart maakten het een geslaagde middag.

Zondag stonden we vroeg op. We moesten ver rijden en ook nog even mijn verjaardag vieren! Marieke en de kinderen hadden het huis de avond ervoor al mooi versierd en de cupcakes waren gebakken. Toen ik de 40 kaarsjes uitgeblazen had mocht ik mijn kado's uitpakken: een kookboek van Jamie Oliver, een bon voor een massage en een DVD van de Hobbit. 

De rest van mijn verjaardag was het een reisdag. We gingen naar Northland, ruim 6 uur naar het noorden. Onderweg hebben we nog even geplast in het beroemdste toilet van NZ in Kawakawa, ontworpen door Friedensreich Hundertwasser, die de laatste jaren van zijn leven in Kawakawa gewoond heeft. In de namiddag kwamen we aan bij ons huisje in Kerikeri. Ragdoll cottage, genoemd naar de katten die de eigenaresse fokte. De meiden vonden de kittens natuurlijk fantastisch en een heus bubbelbad bij ons huisje maakte het helemaal af.

Kerikeri is een plaatsje gelegen bij de Bay of Islands. Een baai die zo heet omdat er zoveel kleine eilandjes in liggen. En dan ligt het maken van een boottocht voor de hand. Onderdeel daarvan was het zoeken naar dolfijnen. Voor zwemmen waren de kinderen nog te jong en het was ook wel fris. Wel hebben we heel veel dolfijnen gezien en Lily heeft er zelfs nog eentje aangeraakt die uit het water omhoog sprong. 

Onze lunch genoten we in het plaatsje Russel. Nu, een schattig plaatsje, maar ooit “the hellhole of the pacific”. In het begin van de 19e eeuw toen Europese en Amerikaanse schepen dit gebied bezochten om handel te drijven met de Maori was Russel de plaats waar de matrozen aan land gingen om hun geld uit te geven. Je kunt wel raden waaraan.

In Kerikeri hebben we verder nog een chocoladefabriekje bezocht (en alvast stiekem voor Moederdag in geslagen), een replica Maori dorpje bezocht en een bezoek gebracht aan “the stone store”. Een van de oudste stenen gebouwen uit NZ. En die dateert dan uit 1836! Tot slot hebben we nog een glowworm cave bezocht en nog lekker aan het strand gezeten. Toch wel apart als je bedenkt dat het herfst is!

Na ons verblijf aan de oostkust van Northland vertrokken we in westerlijke richting naar de andere kust. Dit gebied heet Hokianga Harbour. Water uit diverse rivieren komt samen en vermengd uiteindelijk met de Tasmaanse zee. Het is een minder ontwikkeld gebied, waar relatief veel Maori wonen. Marieke had hier ook een baan kunnen krijgen, dus we waren erg benieuwd hoe het er uit zo zien. Wat betreft natuurschoon is het een prachtig gebied. Maar wat betreft de voorzieningen, een supermarkt is al een behoorlijke luxe, en vooral wat betreft de afstand tot de rest van het Noordereiland zijn we blij om in Taupo te wonen. In Hokianga hebben we Rawene (nog geen 500 inwoners) bezocht, het plaatsje waar Marieke had kunnen werken. Een pittoresk plaatsje aan het water, met enkele leuke eetgelegenheden en ateliers. Met de veerboot zijn we overgestoken naar Kohukohu. Een nog pittoresker plaatsje, met nog minder inwoners, maar wel met tal van gebouwen nog in originele staat (begin 19e eeuws). Hier hebben we de historische wandelroute door het plaatsje gedaan en hele leuke huisjes gezien die nog te koop stonden ook!

Verder hebben we in Hokianga veel gewandeld, niet altijd tot vreugde van de kinderen. We hebben de beroemde Kauri's bezocht. Dit zijn hele hoge en dikke bomen die helaas steeds zeldzamer worden in NZ. Ook een waterval en uitkijkpunt over zee stonden op het programma. De meiden hebben zelfs nog in zee gezwommen!

Een extra pluspunt van ons verblijf in Hokianga was de schitterende lodge waar we verbleven. Een ruime lodge midden in het bos, waar we 's avonds een home-cooked meal geserveerd kregen bij de open haard. Daarna kijken naar de sterren en luisteren naar de geluiden van het bos in het donker. Klinkt zo simpel, maar blijft heel bijzonder!

De week vloog helaas om en na een lange autorit waren we weer in Taupo.

Coromandel

Eindelijk onze eerste echte tripje in Nieuw-Zeeland gemaakt! Meestal bleef het bij dagtochtjes, maar nu hadden we dan met Pasen een lang weekend om eropuit te trekken.

We zijn naar de Coromandel geweest, een schiereiland in het noorden van Nieuw-Zeeland, en het is daar echt prachtig. Blauwe zee, bergen, zand- of rotsstrand (afhankelijk van welke kant van het schiereiland je bezoekt), lekker eten, kunst en leuke activiteiten. Er was erg slecht weer voorspeld (en de dag voor vertrek kwam de regen ook met bakken uit de lucht), maar gelukkig lieten we ons daar niet door weerhouden, want het heeft uiteindelijk maar een paar keer heel kort geregend, gelukkig zaten we dan steeds even binnen.
De Big Tomato, een huisje een paar kilometer boven het pittoreske Coromandel Town was ons verblijf voor drie nachten. Aan de overkant van de weg lag het strand (wel een fors aantal meters lager), waar we heerlijk hebben gewandeld, schelpen gezocht en gevonden en geslingerd aan een touw.

Op Paaszaterdag hebben we een ritje gemaakt met de Driving Creek Railway, een prive treintje op priveterrein, door een soort van jungle-achtige bossen, helemaal naar boven de berg op vanwaar we een schitterend uitzicht over de zee en het strand hadden. De eigenaar heeft er minstens dertig jaar aan gewerkt om het allemaal in elkaar te knutselen.

Met zoveel water in de buurt was het natuurlijk wel heel toepasselijk om naar 'The Waterworks' te gaan. Dat is een soort van themapark over.... jawel water, waar vanalles te zien en te doen was met water. Schieten met waterkanonnen op elkaar, kleine bootjes laten varen op een stroompje of met behulp van zelf opgewekte energie een waterkraantje op te zetten. Heel leuk en heel leerzaam (we weten nu ook waar de uitdrukkingen 'het kind met het badwater weggooien' of 'it's raining cats and dogs' vandaan komen).

Na het paaseieren zoeken, zijn we op Paaszondag lekker gaan wandelen.

Ondanks een paar buitjes tussendoor was het er een prima dag voor. We hebben een waterval gezien en ook eeuwenoude (soms wel duizenden jaren) en enorme Kauri Trees.

De 'must-see' in de Coromandel is de Cathedral Cove (een natuurlijk gevormde doorgang in de rotsen), wat een prachtig plaatje oplevert.

Helaas waren we niet de enigen die dit een mooie plek vonden voor de zondagse Paaslunch, want het parkeerterrein (vanwaar het nog zo'n 45 minuten wandelen was) stond hutjemutje.
Gelukkig waren er een paar slimme omwonenden die je voor 5 dollar van hun grasveld gebruik lieten maken om je auto neer te zetten.....

Op de terugweg op Tweede Paasdag hebben we nog een tussenstop gemaakt bij de Thames Goldmining Museum, waar we een heuse (niet meer in gebruik zijnde) goudmijn gezocht hebben.

Wat een prachtig land blijft Nieuw-Zeeland!

Begraven dorp en echte herfst!

Het is herfst!
Dat wisten we natuurlijk al, maar de afgelopen week heeft het hier af en toe hard geregend, maar gelukkig werd het regelmatig afgewisseld met een zonnetje en dan loopt het kwik toch nog op tot boven de 20 graden.

Zo hebben we gisteren een heerlijke ochtend in de Waipahihi Botanical Garden hier in Taupo gehad. Het jaarlijkse 'autumn festival' van Cleo's peuterspeelzaal (waar ze vanaf 12 mei 2 dagen per week naar toe zal gaan) vond daar plaats met een verhaaltje, een wandeling door het park en een heerlijke morning tea (denk aan heerlijke zelfgemaakte (vegetarische) hapjes, meegebracht door alle ouders).

Een van de directrices van de peuterspeelzaal is de moeder van een vriendinnetje van Lily. Lily was de avond daarvoor bij hen blijven slapen, want haar vriendinnetje was jarig en had een zwembad/pizza/film en sleepover feestje gegeven! Erg gezellig dus!

Ondanks de regen ging de vrijdagochtend in het buitenzwembad voor team 1 (jaar 1 en 2 op school) van Isen wel door. Isen en haar klasgenootjes hebben urenlang gezwommen, gekayakt, gesnorkeld, gewaterpolood en aan reddingszwemmen gedaan. Helemaal waterproof dus!

Vandaag zijn we weer de historie gedoken en zijn we naar de Buried Village gegaan. Het betreft hier de overblijfselen van het dorpje Te Wairoa dat bij een vulkaanuitbarsting op 10 juni 1886 onder de hete modder begraven werd. Een museum, speurtocht door de reünies van het dorpje, een wandeling naar een 30 meter hoge waterval en een zonnetje maakten het weer een prima uitstapje!

Moa en marai: tijd voor historie en cultuur!

Weer tijd voor een update van onze blog. 

Vandaag ben ik (York) met Cleo naar de kindy (peuterspeelzaal) geweest. We gingen dit keer niet spelen, maar waren uitgenodigd op het Taupo College (middelbare school) in hun marai. Een marai is een soort gemeenschapshuis voor Maori stammen en ook het college heeft dus zijn eigen marai. Als onderdeel van het vak Maori cultuur leren de leerlingen hoe ze een traditionele ontvangst in hun marai doen. Wij waren dus de proefkonijnen. Het was leuk om te zien hoe zo'n ontmoeting precies gaat. Een groep die op bezoek komt stuurt als teken van vrede zijn vrouwen vooruit. Als je kwaad in de zin hebt stuur je dus blijkbaar de mannen vooruit. Klinkt wel logisch eigenlijk! Onze vrouwelijke speakers (woordvoersters) vroegen dan aan de poort van de marai of we welkom waren. Ze krijgen antwoord dat dat zo was en de groep mocht verder. We deden onze schoenen uit en namen binnen plaats op kussens. De leerlingen heetten ons vervolgens welkom met traditionele Maori teksten. Daarna volgde nog een lied met dans. Bij veel maori zang en dans is het de taak van de mannen om hard te schreeuwen en dreigend over te komen. Ook dit stamt nog uit tijden van oorlog. Het is een soort aftasten van de bezoeker, vooral als diens intenties niet geheel duidelijk zijn. De kindertjes van de kindy waren hierop al voorbereid en waren niet bang voor het geschreeuw. Hoewel het wel heel erg contrasteert met de hele rustige melodieuze liedjes die ze van de kindy gewend zijn. Na alle formaliteiten werden we door de leerlingen meegenomen naar de aula voor een 'morning tea', zoals ze het 10-uurtje hier noemen. Cleo liet zich het fruit (meegenomen door de kindy), maar vooral de chips en koek (van het college) goed smaken!

Verder is afgelopen weekend de wintertijd hier ingegaan. Vandaag is het zowaar bewolkt met wat spatjes regen. Nog wel lekkere temperatuur trouwens. Maar zondagochtend (en Cleo en ik ook maandagochtend) lagen we nog lekker in het zwembad. Het water is hier bij alle twee de zwembaden ook heerlijk warm, dus zelfs met iets koelere buitentemperatuur is het nog heerlijk zwemmen. 

Maar het was zondagochtend vroeg nog zo heerlijk weer (en doordat we een extra uurtje erbij hadden gekregen had ik (Marieke) toch al een beetje uitgeslapen, dus kon ik vroeg gaan hardlopen. Ik moet hard aan de slag want over een paar maanden doe ik mee aan de halve marathon van Taupo (ja, niet meteen de IronMan, dat lijkt me een beetje teveel van het goede). Het uitzicht tijdens zo'n stukje lopen langs het meer is niet verkeerd.....

Ook zijn we zondag nog even langs geweest bij een andere Nederlandse huisarts die in Taupo woont. Marieke kende hem via via vanuit Nederland en we hadden al wat mailcontact gehad over Taupo. Nu dus tijd voor een kennismaking met hem, zijn vrouw en drie zonen (wat ouder dan de meiden). Zij wonen al een aantal jaar in Taupo en hadden dus een echt huis met veel speelgoed. De meiden hebben zich vermaakt en ook wij vonden het gezellig.

Gisteren avond weer bezoek, mijn collega Andrea kwamen gezellig mee-eten en nakletsen, nadat ik (Marieke) samen met haar een yoga-les had gevolgd. Ik ben duidelijk een beginner, maar ik voelde me na afloop wel heerlijk 'opgerekt'!

Ook het Taupo Museum heb ik (Marieke) dit weekend weer bezocht met de dames. Er is een tijdelijk tentoonstelling over de moa. Een grote pre-historische vogel (denk maatje struisvogel) die niet kon vliegen en nadat de eerste mensen in ca. 1300 n.Chr. in Nieuw-Zeeland aangekomen waren, duurde het zo'n 200 jaar voordat de moa uitgestorven was. Dit terwijl die dieren al 2 miljoen jaar in Nieuw-Zeeland leefden.....

Er was dus een kleine tentoonstelling om geld bij elkaar te krijgen om het moa-skelet wat in bezit van het museum is opnieuw in elkaar te zetten, want een aantal botten zitten op de verkeerde plek, blijkt....

Er konden moa's geknutseld worden en 'moa'-botten onder leiding van een heuse archeoloog opgegraven worden. Vooral de beloning (chocola!) was een groot succes.

Nazomeren

Zo, net terug van de eerste internationale hockey-wedstrijd in Taupo tussen de Nieuwzeelandse 'Black Sticks Women' en China. Samen met Lily en Isen wilde ik (York) dit event wel bijwonen en zoals op onderstaande foto te zien is, staat Lily morgenochtend vast op alle sportpagina's van het land...... Nieuw-Zeeland heeft (door ons enthousiaste aanmoedigen?) met 3-2 gewonnen!

De week begon al sportief vandaag in de AC baths met Cleo voor ons wekelijkse zwem uurtje. Het was vanmorgen nog wat fris, maar met een watertemperatuur van 35 graden is het ook in het buitenbad hier nog prima toeven. Het wordt wat frisser in de ochtend en avond en het wordt eerder donker en later licht. Dat herinnert ons eraan dat het hier echt herfst geworden is. Al lijkt het 's middags met zonnetje en 20+ graden nog steeds meer op zomer. Bij jullie is de zomertijd ingegaan afgelopen weekend. Bij ons volgt volgend weekend de wintertijd. Dat betekent dat we dan met een tijdsverschil van nog maar 10 uur zitten!

Gisteren hebben we hier dus weer genoten van het heerlijke weer en de prachtige natuur. We zijn naar Mount Maungatautari geweest (ca. 1,5 uur rijden vanaf Taupo). Een natuurreservaat dat geheel afgesloten is met een groot hek om de roofdieren (geen gevaarlijke hoor, maar denk aan vossen etc...) buiten te houden, zodat de natuur weer zo kan worden zoals Nieuw Zeeland ooit was. Voordat de mens kwam en allerlei roofdieren meenam die zorgden voor het verdwijnen van veel vogelsoorten. In het natuurreservaat hebben we heerlijk gewandeld en een uitkijktoren beklommen tot in de toppen van de reusachtige bomen. 

Op een open plek hebben we onze sandwiches opgegeten, terwijl de Kaka's (lokale vogel) al kwetterend om ons heen vlogen. Na afloop werden de meiden nog beloond voor het wandelen met een ijsje. Nou ja, Lily en Isen dan. Cleo werd beloond voor het hangen in de rugdrager. Het is nog een hele klus om haar aan het lopen te krijgen! 

                                         De kaka!

Marieke heeft haar kunstcollectie nog uitgebreid met een keramische tegel van een lokale kunstenares. 

Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij een hangbrug (Arapuni swing bridge voor wie het op wil zoeken) over de Waikato rivier bij een dam. Wel indrukwekkend zo'n smal bruggetje aan wat kabels over een kloof hoog boven de rivier!

Zaterdag hadden we ook al genoten van de Waikato rivier. De rivier gaat van het Taupo meer helemaal naar zee net onder Auckland en is de langste rivier van Nieuw Zeeland (425 km). Net boven Taupo heb je de Huka Falls (waterval en stroomversnelling). Even verderop “stopt” de rivier in een stuwmeer. De rivier wordt tegengehouden door de Aratiatia dam. De dam wordt afhankelijk van het seizoen 3 of 4 keer daags opengezet en dat is erg spectaculair om te zien. Je ziet een kabbelend stroompje in enkele minuten veranderen in een kolkende rivier als miljoenen liters water door de spuigaten van de dam gaan. Voor de LOTR fans: De ontsnapping van de dwergen in de wijnvaten uit de Hobbit deel II is hier deels opgenomen! 

Na dit spektakel was het tijd voor een picknick in het park in Taupo met allerlei speeltoestellen voor de meiden. 

En toen moest er huiswerk gemaakt worden. Lily en Isen zijn hier niet echt blij mee, maar als ze straks in Nederland weer in hun eigen klas aan willen sluiten zullen ze vooral in het weekend toch het een en ander moeten doen. Door de week zijn ze na een lange schooldag vaak nog minder gemotiveerd. Ik ben er wel achter dat het probleem van lesgeven niet het uitleggen is, maar vooral het motiveren van de dames om te beginnen met hun huiswerk.

Zaterdagavond konden we ons diner ophalen bij school. We hadden tickets gekocht voor de Hangi door de Kapa Haka groep. Vrij vertaald: er was een soort Maori BBQ georganiseerd als fundraiser voor de dansgroep (kapa haka is traditionele maori dans). De dansgroep heeft uniformen nodig voor het optreden bij het 50-jarig jubileum van de school (eind april) en dus werd er in de vroege ochtend een groot gat in het grasveld bij school gegraven. Wij hadden hier zo onze vraagtekens bij, maar niemand leek het een probleem te vinden. Ik denk dat weinig scholen in Nederland blij zouden zijn met een gat van zo'n 4 m2 en een klein metertje diep in hun gazonnetje!? Enfin, het gat werd gevuld met stenen (volgens mij een speciaal soort) en hete kolen en allemaal aluminium bakjes met porties eten. Jute zaken erover, zand erover en een uurtje of 10 laten sudderen. Onze maaltijd van vlees en groente smaakte heerlijk, maar misschien kies ik thuis toch maar voor de gewone BBQ!

Vorige week woensdag hadden we ons eerste officiële gesprek met de juf van Isen. In Nederland worden dit wel 10 minuten gesprekjes genoemd, maar hier werden alle afgenomen testjes uitvoerig besproken. Pas na ruim een uur waren we klaar! Omdat kinderen hier pas met 5 jaar naar school gaan zit Isen in jaar 1 en was dit dus haar 1e rapport. Vandaar dat het extra uitgebreid besproken werd. Voor Lily hebben we binnenkort een gewoon10 minuten gesprek. Isen doet het trouwens prima. Ze doet het zelfs zo goed dat ze afgelopen vrijdag bij de assembly een “student of the week” certificaat heeft gehad. “for allways doing her very best” . Marieke kon er ook bij zijn en we waren natuurlijk heel trots!