Coromandel

Eindelijk onze eerste echte tripje in Nieuw-Zeeland gemaakt! Meestal bleef het bij dagtochtjes, maar nu hadden we dan met Pasen een lang weekend om eropuit te trekken.

We zijn naar de Coromandel geweest, een schiereiland in het noorden van Nieuw-Zeeland, en het is daar echt prachtig. Blauwe zee, bergen, zand- of rotsstrand (afhankelijk van welke kant van het schiereiland je bezoekt), lekker eten, kunst en leuke activiteiten. Er was erg slecht weer voorspeld (en de dag voor vertrek kwam de regen ook met bakken uit de lucht), maar gelukkig lieten we ons daar niet door weerhouden, want het heeft uiteindelijk maar een paar keer heel kort geregend, gelukkig zaten we dan steeds even binnen.
De Big Tomato, een huisje een paar kilometer boven het pittoreske Coromandel Town was ons verblijf voor drie nachten. Aan de overkant van de weg lag het strand (wel een fors aantal meters lager), waar we heerlijk hebben gewandeld, schelpen gezocht en gevonden en geslingerd aan een touw.

Op Paaszaterdag hebben we een ritje gemaakt met de Driving Creek Railway, een prive treintje op priveterrein, door een soort van jungle-achtige bossen, helemaal naar boven de berg op vanwaar we een schitterend uitzicht over de zee en het strand hadden. De eigenaar heeft er minstens dertig jaar aan gewerkt om het allemaal in elkaar te knutselen.

Met zoveel water in de buurt was het natuurlijk wel heel toepasselijk om naar 'The Waterworks' te gaan. Dat is een soort van themapark over.... jawel water, waar vanalles te zien en te doen was met water. Schieten met waterkanonnen op elkaar, kleine bootjes laten varen op een stroompje of met behulp van zelf opgewekte energie een waterkraantje op te zetten. Heel leuk en heel leerzaam (we weten nu ook waar de uitdrukkingen 'het kind met het badwater weggooien' of 'it's raining cats and dogs' vandaan komen).

Na het paaseieren zoeken, zijn we op Paaszondag lekker gaan wandelen.

Ondanks een paar buitjes tussendoor was het er een prima dag voor. We hebben een waterval gezien en ook eeuwenoude (soms wel duizenden jaren) en enorme Kauri Trees.

De 'must-see' in de Coromandel is de Cathedral Cove (een natuurlijk gevormde doorgang in de rotsen), wat een prachtig plaatje oplevert.

Helaas waren we niet de enigen die dit een mooie plek vonden voor de zondagse Paaslunch, want het parkeerterrein (vanwaar het nog zo'n 45 minuten wandelen was) stond hutjemutje.
Gelukkig waren er een paar slimme omwonenden die je voor 5 dollar van hun grasveld gebruik lieten maken om je auto neer te zetten.....

Op de terugweg op Tweede Paasdag hebben we nog een tussenstop gemaakt bij de Thames Goldmining Museum, waar we een heuse (niet meer in gebruik zijnde) goudmijn gezocht hebben.

Wat een prachtig land blijft Nieuw-Zeeland!

Begraven dorp en echte herfst!

Het is herfst!
Dat wisten we natuurlijk al, maar de afgelopen week heeft het hier af en toe hard geregend, maar gelukkig werd het regelmatig afgewisseld met een zonnetje en dan loopt het kwik toch nog op tot boven de 20 graden.

Zo hebben we gisteren een heerlijke ochtend in de Waipahihi Botanical Garden hier in Taupo gehad. Het jaarlijkse 'autumn festival' van Cleo's peuterspeelzaal (waar ze vanaf 12 mei 2 dagen per week naar toe zal gaan) vond daar plaats met een verhaaltje, een wandeling door het park en een heerlijke morning tea (denk aan heerlijke zelfgemaakte (vegetarische) hapjes, meegebracht door alle ouders).

Een van de directrices van de peuterspeelzaal is de moeder van een vriendinnetje van Lily. Lily was de avond daarvoor bij hen blijven slapen, want haar vriendinnetje was jarig en had een zwembad/pizza/film en sleepover feestje gegeven! Erg gezellig dus!

Ondanks de regen ging de vrijdagochtend in het buitenzwembad voor team 1 (jaar 1 en 2 op school) van Isen wel door. Isen en haar klasgenootjes hebben urenlang gezwommen, gekayakt, gesnorkeld, gewaterpolood en aan reddingszwemmen gedaan. Helemaal waterproof dus!

Vandaag zijn we weer de historie gedoken en zijn we naar de Buried Village gegaan. Het betreft hier de overblijfselen van het dorpje Te Wairoa dat bij een vulkaanuitbarsting op 10 juni 1886 onder de hete modder begraven werd. Een museum, speurtocht door de reünies van het dorpje, een wandeling naar een 30 meter hoge waterval en een zonnetje maakten het weer een prima uitstapje!

Moa en marai: tijd voor historie en cultuur!

Weer tijd voor een update van onze blog. 

Vandaag ben ik (York) met Cleo naar de kindy (peuterspeelzaal) geweest. We gingen dit keer niet spelen, maar waren uitgenodigd op het Taupo College (middelbare school) in hun marai. Een marai is een soort gemeenschapshuis voor Maori stammen en ook het college heeft dus zijn eigen marai. Als onderdeel van het vak Maori cultuur leren de leerlingen hoe ze een traditionele ontvangst in hun marai doen. Wij waren dus de proefkonijnen. Het was leuk om te zien hoe zo'n ontmoeting precies gaat. Een groep die op bezoek komt stuurt als teken van vrede zijn vrouwen vooruit. Als je kwaad in de zin hebt stuur je dus blijkbaar de mannen vooruit. Klinkt wel logisch eigenlijk! Onze vrouwelijke speakers (woordvoersters) vroegen dan aan de poort van de marai of we welkom waren. Ze krijgen antwoord dat dat zo was en de groep mocht verder. We deden onze schoenen uit en namen binnen plaats op kussens. De leerlingen heetten ons vervolgens welkom met traditionele Maori teksten. Daarna volgde nog een lied met dans. Bij veel maori zang en dans is het de taak van de mannen om hard te schreeuwen en dreigend over te komen. Ook dit stamt nog uit tijden van oorlog. Het is een soort aftasten van de bezoeker, vooral als diens intenties niet geheel duidelijk zijn. De kindertjes van de kindy waren hierop al voorbereid en waren niet bang voor het geschreeuw. Hoewel het wel heel erg contrasteert met de hele rustige melodieuze liedjes die ze van de kindy gewend zijn. Na alle formaliteiten werden we door de leerlingen meegenomen naar de aula voor een 'morning tea', zoals ze het 10-uurtje hier noemen. Cleo liet zich het fruit (meegenomen door de kindy), maar vooral de chips en koek (van het college) goed smaken!

Verder is afgelopen weekend de wintertijd hier ingegaan. Vandaag is het zowaar bewolkt met wat spatjes regen. Nog wel lekkere temperatuur trouwens. Maar zondagochtend (en Cleo en ik ook maandagochtend) lagen we nog lekker in het zwembad. Het water is hier bij alle twee de zwembaden ook heerlijk warm, dus zelfs met iets koelere buitentemperatuur is het nog heerlijk zwemmen. 

Maar het was zondagochtend vroeg nog zo heerlijk weer (en doordat we een extra uurtje erbij hadden gekregen had ik (Marieke) toch al een beetje uitgeslapen, dus kon ik vroeg gaan hardlopen. Ik moet hard aan de slag want over een paar maanden doe ik mee aan de halve marathon van Taupo (ja, niet meteen de IronMan, dat lijkt me een beetje teveel van het goede). Het uitzicht tijdens zo'n stukje lopen langs het meer is niet verkeerd.....

Ook zijn we zondag nog even langs geweest bij een andere Nederlandse huisarts die in Taupo woont. Marieke kende hem via via vanuit Nederland en we hadden al wat mailcontact gehad over Taupo. Nu dus tijd voor een kennismaking met hem, zijn vrouw en drie zonen (wat ouder dan de meiden). Zij wonen al een aantal jaar in Taupo en hadden dus een echt huis met veel speelgoed. De meiden hebben zich vermaakt en ook wij vonden het gezellig.

Gisteren avond weer bezoek, mijn collega Andrea kwamen gezellig mee-eten en nakletsen, nadat ik (Marieke) samen met haar een yoga-les had gevolgd. Ik ben duidelijk een beginner, maar ik voelde me na afloop wel heerlijk 'opgerekt'!

Ook het Taupo Museum heb ik (Marieke) dit weekend weer bezocht met de dames. Er is een tijdelijk tentoonstelling over de moa. Een grote pre-historische vogel (denk maatje struisvogel) die niet kon vliegen en nadat de eerste mensen in ca. 1300 n.Chr. in Nieuw-Zeeland aangekomen waren, duurde het zo'n 200 jaar voordat de moa uitgestorven was. Dit terwijl die dieren al 2 miljoen jaar in Nieuw-Zeeland leefden.....

Er was dus een kleine tentoonstelling om geld bij elkaar te krijgen om het moa-skelet wat in bezit van het museum is opnieuw in elkaar te zetten, want een aantal botten zitten op de verkeerde plek, blijkt....

Er konden moa's geknutseld worden en 'moa'-botten onder leiding van een heuse archeoloog opgegraven worden. Vooral de beloning (chocola!) was een groot succes.

Nazomeren

Zo, net terug van de eerste internationale hockey-wedstrijd in Taupo tussen de Nieuwzeelandse 'Black Sticks Women' en China. Samen met Lily en Isen wilde ik (York) dit event wel bijwonen en zoals op onderstaande foto te zien is, staat Lily morgenochtend vast op alle sportpagina's van het land...... Nieuw-Zeeland heeft (door ons enthousiaste aanmoedigen?) met 3-2 gewonnen!

De week begon al sportief vandaag in de AC baths met Cleo voor ons wekelijkse zwem uurtje. Het was vanmorgen nog wat fris, maar met een watertemperatuur van 35 graden is het ook in het buitenbad hier nog prima toeven. Het wordt wat frisser in de ochtend en avond en het wordt eerder donker en later licht. Dat herinnert ons eraan dat het hier echt herfst geworden is. Al lijkt het 's middags met zonnetje en 20+ graden nog steeds meer op zomer. Bij jullie is de zomertijd ingegaan afgelopen weekend. Bij ons volgt volgend weekend de wintertijd. Dat betekent dat we dan met een tijdsverschil van nog maar 10 uur zitten!

Gisteren hebben we hier dus weer genoten van het heerlijke weer en de prachtige natuur. We zijn naar Mount Maungatautari geweest (ca. 1,5 uur rijden vanaf Taupo). Een natuurreservaat dat geheel afgesloten is met een groot hek om de roofdieren (geen gevaarlijke hoor, maar denk aan vossen etc...) buiten te houden, zodat de natuur weer zo kan worden zoals Nieuw Zeeland ooit was. Voordat de mens kwam en allerlei roofdieren meenam die zorgden voor het verdwijnen van veel vogelsoorten. In het natuurreservaat hebben we heerlijk gewandeld en een uitkijktoren beklommen tot in de toppen van de reusachtige bomen. 

Op een open plek hebben we onze sandwiches opgegeten, terwijl de Kaka's (lokale vogel) al kwetterend om ons heen vlogen. Na afloop werden de meiden nog beloond voor het wandelen met een ijsje. Nou ja, Lily en Isen dan. Cleo werd beloond voor het hangen in de rugdrager. Het is nog een hele klus om haar aan het lopen te krijgen! 

                                         De kaka!

Marieke heeft haar kunstcollectie nog uitgebreid met een keramische tegel van een lokale kunstenares. 

Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij een hangbrug (Arapuni swing bridge voor wie het op wil zoeken) over de Waikato rivier bij een dam. Wel indrukwekkend zo'n smal bruggetje aan wat kabels over een kloof hoog boven de rivier!

Zaterdag hadden we ook al genoten van de Waikato rivier. De rivier gaat van het Taupo meer helemaal naar zee net onder Auckland en is de langste rivier van Nieuw Zeeland (425 km). Net boven Taupo heb je de Huka Falls (waterval en stroomversnelling). Even verderop “stopt” de rivier in een stuwmeer. De rivier wordt tegengehouden door de Aratiatia dam. De dam wordt afhankelijk van het seizoen 3 of 4 keer daags opengezet en dat is erg spectaculair om te zien. Je ziet een kabbelend stroompje in enkele minuten veranderen in een kolkende rivier als miljoenen liters water door de spuigaten van de dam gaan. Voor de LOTR fans: De ontsnapping van de dwergen in de wijnvaten uit de Hobbit deel II is hier deels opgenomen! 

Na dit spektakel was het tijd voor een picknick in het park in Taupo met allerlei speeltoestellen voor de meiden. 

En toen moest er huiswerk gemaakt worden. Lily en Isen zijn hier niet echt blij mee, maar als ze straks in Nederland weer in hun eigen klas aan willen sluiten zullen ze vooral in het weekend toch het een en ander moeten doen. Door de week zijn ze na een lange schooldag vaak nog minder gemotiveerd. Ik ben er wel achter dat het probleem van lesgeven niet het uitleggen is, maar vooral het motiveren van de dames om te beginnen met hun huiswerk.

Zaterdagavond konden we ons diner ophalen bij school. We hadden tickets gekocht voor de Hangi door de Kapa Haka groep. Vrij vertaald: er was een soort Maori BBQ georganiseerd als fundraiser voor de dansgroep (kapa haka is traditionele maori dans). De dansgroep heeft uniformen nodig voor het optreden bij het 50-jarig jubileum van de school (eind april) en dus werd er in de vroege ochtend een groot gat in het grasveld bij school gegraven. Wij hadden hier zo onze vraagtekens bij, maar niemand leek het een probleem te vinden. Ik denk dat weinig scholen in Nederland blij zouden zijn met een gat van zo'n 4 m2 en een klein metertje diep in hun gazonnetje!? Enfin, het gat werd gevuld met stenen (volgens mij een speciaal soort) en hete kolen en allemaal aluminium bakjes met porties eten. Jute zaken erover, zand erover en een uurtje of 10 laten sudderen. Onze maaltijd van vlees en groente smaakte heerlijk, maar misschien kies ik thuis toch maar voor de gewone BBQ!

Vorige week woensdag hadden we ons eerste officiële gesprek met de juf van Isen. In Nederland worden dit wel 10 minuten gesprekjes genoemd, maar hier werden alle afgenomen testjes uitvoerig besproken. Pas na ruim een uur waren we klaar! Omdat kinderen hier pas met 5 jaar naar school gaan zit Isen in jaar 1 en was dit dus haar 1e rapport. Vandaar dat het extra uitgebreid besproken werd. Voor Lily hebben we binnenkort een gewoon10 minuten gesprek. Isen doet het trouwens prima. Ze doet het zelfs zo goed dat ze afgelopen vrijdag bij de assembly een “student of the week” certificaat heeft gehad. “for allways doing her very best” . Marieke kon er ook bij zijn en we waren natuurlijk heel trots!

Weekend-dokter!

Alweer negen weken ben ik aan het werk in Nieuw-Zeeland.
De meeste papieren weet ik inmiddels te vinden, ik weet dat ik die medicijnen moet uitzoeken die gesubsidieerd zijn, dus vaak scroll ik door een heel rijtje antibiotica of pijnstillers zodat de patiënten niet op kosten gejaagd worden en ik kijk niet meer gek op als ik bericht terug krijg dat de specialist weigert om een doorverwezen patiënt te zien (' prioriteit is te laag, we kunnen de patiënt geen afspraak geven', met andere woorden 'zoek het zelf maar uit').
Gelukkig komen de meeste patiënten niet met een eisen-lijstje de spreekkamer binnen en zijn ze dolbij als je even de tijd neemt om hen uit te leggen wat hen nu precies mankeert. Patiënten zitten er door de lange wachtlijsten er helemaal niet op te wachten om door verwezen te worden, ze zijn allang blij als de  huisarts het spiraaltje wilt plaatsen, de bult wilt verwijderen of als ze, na ernstige zaken uitgesloten te hebben, de boel een paar weken aan gaan kijken.
Ja, het werken als huisarts in Nieuw-Zeeland bevalt prima.

Dit weekend had ik mijn eerste weekend-dienst. Er is in Taupo geen grote huisartsenpost, drie praktijken delen gewoon alle diensten en doen die vanuit de eigen praktijk. Mijn collega had gisteren overdag dienst en vanaf 17 uur nam ik het over. Ik heb twee patiënten gezien voordat ik om 19uur naar huis ging. Ik moest om 21 uur nog eenmaal terug om iemand een injectie tegen misselijkheid te geven en de rest van de avond en nacht heb ik niets meer gehoord. Een van mijn collegae vertelde me dat hij 2-3 jaar geleden voor het laatst 's nachts zijn bed uit moest voor een patiënt!
Vanmorgen om 8.30uur begon mijn dagdienst, tot mijn collega het om 17uur van mij over zou nemen. Ik heb denk ik nog geen 15 patiënten gezien. Voornamelijk kinderen onder de zes want die hoeven (ook buiten kantooruren) niet te betalen, andere mensen moeten een flinke toeslag betalen voor een consult buiten kantoortijden.
Ik heb een flink benauwd kind ingestuurd, ik heb een wondje gehecht, een enkel beoordeeld, in een aantal keeltjes en oortjes gekeken, een paar plasjes onderzocht en dat was het wel zo'n beetje. Wel een heel verschil na alle 'casulaties' tijdens de Zuidafrikaanse diensten!

We hebben dus een rustig weekendje gehad. De dames hebben veel huiswerk gemaakt en lekker in de tuin gespeeld. Isen wilde graag een keertje alleen iets met mij gaan doen, vandaar dat we zaterdagochtend vroeg naar 'the French Café' gingen om lekker samen te gaan ontbijten! Isen's weekend begon dus met een taartje en een macaron, dat was wel even genieten!

Lily kon natuurlijk niet achterblijven en wilde ook met mama wat leuks gaan doen en daarom gingen wij om een uur of 3 ook naar The French Café om thee met een taartje te eten. Dat was dus dubbel genieten voor mij!

Afgelopen vrijdag ging Isen's klas een wandeling maken naar een van de peuterspeelzalen in de buurt. Daarbij leerden zij hoe zij op moesten letten in het verkeer, veel kinderen uit de klas hebben op deze PSZ gezeten en konden zo nog eens op hun oude stekkie kijken. York ging mee als begeleider en ook Cleo heeft heerlijk op deze pre-school kunnen spelen!

Op de foto zie je Cleo en Isen druk in de weer met de hamers, spijkers en zagen die ook op deze pre-school ruim voorhanden zijn (dat was geen probleem, maar de vraag werd gesteld of het kopje koffie dat aan de volwassenen geserveerd werd wel buiten opgedronken kon worden, of dat dat 'te gevaarlijk' was met de kinderen in de buurt?!).

Down came the rain.....

Na twee dagen behoorlijk veel regen en wind, lijkt er nu dan aan het eind van de zondagmiddag toch een zonnetje door te breken!
Op veel plekken in het land viel de elektriciteit uit, zijn bomen opgewaaid en waren hoge golven die aardig wat problemen veroorzaakten. Gelukkig lijkt het in Taupo mee te zijn gevallen. Het Zuidereiland krijgt het vanavond en vannacht voor de kiezen.

Hoewel het nog steeds 19 graden was, was het echt herfstweer en wat is nu fijner dan met een kop warme chocolademelk met slagroom (ook bij 19 graden!) met een spannend boek ('Wij waren hier' van Karen Thompson Walker) onder een dekentje op de bank te liggen? De rest van de week wordt het weer stukken beter en zo'n 23 graden, dus de echte herfst lijkt dan nog ver weg (hoewel die vrijdag toch gaat beginnen!).

Afgelopen week werd het me duidelijk dat ze in Nieuw-Zeeland van Pasen (in ieder geval van Paaseieren!) houden. Paaseieren en een paasvarkentje tot wel 1200 gram zijn er in de winkels te vinden. In onderstaande winkel is een heel gangpad (zowel links, rechts als in het midden) vol met Paaseieren.

Afgelopen donderdag was het voor jaar 3 en 4 (Lily's jaar) op school tijd voor een nachtje slapen op school. Jaar 3 in de grote hal en jaar 4 in een tent. Lily sliep met twee vriendinnen en een moeder in een tent en ondanks de spannende verhalen die er 's avonds verteld werden, heeft ze nog heel behoorlijk geslapen. De volgende dag gingen ze met de bus naar het bos om daar nog een stevige wandeling te maken. Vrijdagavond lag ze er dan ook op tijd in....

Maar een onderdeel van de overnachting op school was 'the concert', een soort Bonte Avond, waarbij kinderen iets voor konden dragen. Een jongetje liet zijn hond kunstjes doen, een paar meisjes maakten radslagen en handstanden, bij veel jongetjes was een clown-nummer favoriet, een meisje zong een liedje uit de film Frozen terwijl haar vader haar begeleidde op de gitaar en Lily's klas speelde het verhaal 'What the Ladybird Heard' van Julia Donaldson na. Lily was een van de katten (in de blauw-gele jurk).

Gewapend met pleisters zijn Cleo en ik afgelopen week op de kinderopvang wezen spelen. Zolang ze op de wachtlijst staat mag Cleo met een van ons komen spelen en dat wilde ze heel graag! De opvang heeft een heerlijke tuin voor haar om vanalles te ontdekken, ladders om op te klimmen en zelf druiven te plukken, kippetjes om achteraan te rennen en een houten schommel in de boom.

Isen zwemt zich op school en op les een slag in de rondte. Het ziet er naar uit dat ze hier niet aan schoolslag doen, die zijn wij althans nog niet in het lesprogramma tegen gekomen.
Ook op school gaat het heel goed. Ze gaat er graag naartoe en maakt echt al mooie zinnetjes in het Engels. Ze had zelf 'I can swim in the wotu (=water)' geschreven. Vond ik toch heel knap na zes weken school! Ook met eenvoudige boekjes lezen (in het Nederlands en in het Engels) gaat het al best aardig.

Wat schetste onze verbazing toen we ineens op een klasdeur op school onze dochters terugzagen waarop ze de zonnehoedjes aanprezen? Waarschijnlijk heeft iemand het internet afgezocht naar een foto van kinderen in uniform met een hoed op en kwamen zij bij dit blog of mijn Facebook-pagina uit? Moet toch niet gekker worden.....Mad hatter kids!

Ook sociaal vermaken Lily en Isen zich prima op school. Ze vinden het erg fijn om met vriendjes en vriendinnetjes uit Nederland te skypen. En ook de eerste speelafspraakjes voor beiden hebben hier al plaatsgevonden. Fijn om te zien dat iedereen het zo naar zijn zin heeft!