Eindelijk in de grote stad!

De blogs laten even op zich wachten. Tja, dat krijg je ervan als het leven gewoon zijn gangetje gaat. Marieke werkt, Lily en Isen gaan naar school, Cleo naar de Kindy en ik regel alles wat daar tussendoor loopt. Lauren is al voor de 3e keer wezen oppassen zodat Marieke en ik ook lekker uit eten kunnen, of zoals laatst naar een etentje met een collega van Marieke en haar man. Zo krijgen we hier zelfs al een soort van sociaal leven. 

In het weekend is er natuurlijk nog tijd genoeg voor uitstapjes. Zoals jullie al op een eerdere facebook foto hebben kunnen zien zijn we in Auckland geweest. Taupo is een stadje met 20 duizend inwoners en dan is een trip naar Auckland (1,4 miljoen inwoners) wel een belevenis. Een echte grote stad. En eigenlijk de enige echte grote stad van NZ. Wellington volgt met slechts 400 duizend inwoners. Toch is Auckland niet te vergelijken met steden in bijvoorbeeld Nederland. Men is hier gewend vrijstaand te wonen, dus ook in Auckland. Pas de laatste jaren verschijnen er wat flats om aan de toenemende vraag naar woonruimte te voldoen. Met al die vrijstaande huizen is Auckland uitgestrekt en groen. De stad ligt ook nog eens prachtig aan zee en is gebouwd op 50 vulkanen. Overal in de stad zie je groene heuvels verrijzen en die kun je natuurlijk beklimmen om dan te genieten van het prachtige uitzicht. We hadden gelukkig goed weer en konden dus Auckland 360 graden rondom bewonderen. Erg spectaculair! Verder zijn we naar het museum geweest en naar underwater world (haaien, roggen, pinguins en meer van zulks). Het was maar een korte trip, maar zeker voor herhaling vatbaar. De reistijd van Taupo naar Auckland is 4 uur. Dat lijkt veel voor een nachtje, maar aan dergelijke afstanden wen je snel in NZ. 

Vorig weekend heeft Marieke de halve marathon van Taupo gelopen. Het weer viel helaas tegen. De meiden en ik hebben haar aan het begin van de route aangemoedigd en Cleo en ik hebben haar bij de finish onthaald. Lily en Isen waren ondertussen aan het spelen bij vriendjes. 

Afgelopen weekend hadden Lily en Isen een verjaardagsfeestje waarbij ze ook mochten blijven slapen. Overdag gingen ze naar Paradise Valley in Rotorua, een soort dierenpark met veel kinderboederderij-dieren met als klop een de vuurpas een groep leeuwen! De twee welpjes (ook alweer 10 maanden oud) mocht je aaien.... De rest van de familie mocht ook mee naar de dieren kijken.

Zondag kwam een Canadese collega met haar Nederlandse man en twee kinderen eten, dus het sociale leven wordt voortgezet!

Ook de kinderen laten zich van hun beste sportieve kant zien, zie hieronder de foto's van Cleo tijdens haar zwemles. Lily en Isen doen aan cross-country hardlopen op school en ook York trekt regelmatig de hardloopschoenen aan.....

Wat zijn we sportief!

De dames zijn vanmorgen, na twee weken wintervakantie, weer naar school gegaan. En Cleo gaat vanaf deze week drie dagen naar de Kindy. Onze vorige blog eindigde met de start van de vakantie. Hoogste tijd voor een update dus. 

De vakantie begon met een zondag vol sportiviteit. Marieke ging voor de 10 km bij de Tauhara trail en Lily en Isen hadden een club-competitie van hun gymvereniging. Cleo en ik hadden vooral de taak om van hot naar her te chauffeuren en om aan te moedigen natuurlijk. Marieke liep de 10 km (off-trail) uiteindelijk in 1u19m, wat een zeer acceptabel resultaat was (middenmoot van het deelnemersveld). Lily en Isen namen echter niet genoegen met de middelmaat en gingen voor het eremetaal. Lily behaalde een gouden plak bij de koprol. Isen haalde zilver bij de koprol en goud bij de vloeroefening. Tja, Papendal lonkt! 

Na al dat gesport hadden we verder een rustig weekje. Marieke moest gewoon werken en de dames en ik vermaakten ons thuis en in Taupo. Tijdens de schoolvakanties organiseren het museum en de bibliotheek hier activiteiten en zo hebben we in het museum gezien wat voor spullen het museum zoal binnenkrijgt: oude telefoon, weegschaal, fiets (hoge bi). Over die spullen kregen we uitleg en we mochten ze aanraken en later helpen schoon te maken. Op een andere dag hebben we geluisterd naar een verhaal over ridders en zelf een zwaard en schild gemaakt. Ook een dagje zwemmen in het nog steeds heerlijk warme buitenbad mocht niet ontbreken. 

Vrijdag was het dan echt tijd voor vakantie en vertrokken we richting Mt. Ruapehu. Het weer was niet geweldig, maar we huurden toch alvast maar wat skikleding in National Park Village, waar we sliepen. We hadden een prima appartement, met als extraatje een grote hot tub (4+ persoons) waar we per dag een half uur gebruik van mochten maken. Dat lieten we ons op zo'n toch wel koude winterdag geen twee keer zeggen: lekker met zijn allen de hete hot tub in en daarna nog een spelletje spelen in het huisje en niet te laat naar bed. 

Zaterdag wilden we immers vroeg op om te gaan skiën. Het weer was nog steeds niet mooi (mist, wind), maar volgens de laatste berichten was de berg open. Vol goede moed vertrokken we, maar helaas bleek onderweg dat de berg toch gesloten zou worden voor de dag. Gelukkig was het allemaal niet ver rijden en we gooiden onze planning wast om. In plaats van skiën werd het wandelen en daarna high tea bij Chateau Tongariro, een luxe hotel. Tijdens de wandeling kwamen we weinig andere mensen tegen, maar gelukkig hadden we gereserveerd voor de high tea. Nu de berg dicht was wilde iedereen wel high tea-en in het hotel leek het. Met ruim een uur wandelen in de benen smaakten de sandwiches en gebakjes extra lekker en zaten de fauteuils extra zacht. Ondanks het weer toch een geslaagde dag. 

Zondag was het nog steeds mistig, maar de wind was gaan liggen. Eindelijk konden we dan gaan skieen. We waren al vroeg op de berg en zonder problemen regelden we uitrusting en les voor Lily, Isen en mij. Marieke en Cleo hielden het bij sleeën. Tijdens onze beginnerslessen van 10 tot 12 uur werd het steeds drukker op de berg. Rond 12 uur puilde het cafetaria uit en was er bij e verhuur geen doorkomen meer aan. Na twee uur op skies in de miezerregen waren de dames blij met de ervaring, maar ook blij dat het over was. Koud! NAT! Het zijn nog geen fanatieke skiërs. Ikzelf vond het leuk om na jaren weer eens op de latten te staan. Maar ja, als je de alpen gewend bent is dit bergje hier natuurlijk erg beperkt. Het is leuk dat je hier kunt wintersporten, maar je hoeft niet naar NZ te komen om te skiën. 

We sloten het weekend af met een lekker etentje. 

Maandag vertrokken we via een omweg (van zo'n 2 uur) naar Taupo. We gingen nog even langs bij het kiwihuis. 

Het kiwihuis is een vogelpark, met als belangrijkste attractie de kiwi's. Kiwis zijn de vogeltjes waar alles om draait in NZ, maar omdat het nachtdieren zijn en omdat ze vrij zeldzaam zijn, ius het niet zo makkelijk om er ook echt eentje te zien te krijgen. In het kiwihuis konden we diverse soorten kiwi's zien, waaronder de zeer zeldzame great spotted kiwi "Atu". Atu is de enige great spotted kiwi die voor publiek te zien is. In heel NZ leven slechts 3 van deze kiwi's in gevangenschap. We kregen uitleg over de kiwi's van de verzorgster en zagen hoe de kiwi's gevoerd werden. De kiwi's en andere dieren in het park hielden ons wel een paar uur bezig, waarna het echt tijd werd om weer naar Taupo te gaan. De tweede vakantieweek hebben we de eigenaresse van de Kindy en moeder van Lily's vriendinnetje met gezin te eten gehad. Dat was erg gezellig. 

Zo ziet Mt Ruapehu eruit als het wel mooi weer is!!

Slapen in een berghut

Terwijl jullie je waarschijnlijk opmaken voor de zomervakantie en helemaal in Oranje sferen zijn is het hier in Nieuw Zeeland rustig. Term 2 zit er voor Lily en Isen vrijdag op, maar voor ons slechts twee weken vrij. En geen zomer, maar winter. Nu regent het al een aantal dagen flink in Taupo en we hopen dat het in de bergen gesneeuwd heeft. Als het even meezit gaan we starks wel nog even proberen te skieen. Dat Oranje het goed doet op het WK kunnen we via internet volgen, maar het WK voetbal speelt hier geen enkele rol. Als het hier over sport gaat is het in 99% van de gevallen rugby. Daarnaast zijn de wedstrijden hier in de vroege ochtend. Zelfs als onze TV goed gewerkt had is dat de tijd van ontbijt en lunchtrommels maken en richting school. Niet de tijd om rustig voetbal te kijken. 

Lily en Isen zijn dus bezig met de laatste schoolweek van deze term. Vandaag hadden ze in het kader van de boekenweek een "dress-up" dag en mochten ze verkleed als een karakter uit een boek. Lily ging als Thea Stilton en Isen was een ridder. Marieke had ze mooi geschminkt en het was leuk om de kinderen op school eens in iets anders dan het schooluniform te zien. Al blijf ik dat trouwens wel verschrikkelijk handig vinden hoor! Vrijdag sluiten ze dan echt af met een hot-dog lunch. 

Alle clubjes van ons: zwemmen (Isen en straks ook Cleo), gym (Lily en Isen) en piano (allemaal, behalve Cleo) stoppen straks even en gaan dan in term 3 weer van start.

Ondertussen zijn Marieke en ik ook voor het eerst een keer met zijn tweetjes uit eten geweest. Vooral Cleo vond het allemaal erg spannend met oppas Lauren, maar het ging prima. Toen we na een heerlijk diner om negen uur terug kwamen waren de dames allemaal nog op en lekker an het spelen. Tja, Lauren was erg lief, maar misschien niet streng genoeg. 

Vorig weekend moest Marieke werken en hebben we dus thuis een beetje aangelummeld. Zaterdagavond hadden we Winterfestival van Cleo’s kindy met een verhaal, een lantaarnoptocht, een vegetarisch buffet (ik had heerlijke bananencake gemaakt) en marshmallows roosteren boven het vuur. Het was koud, maar het vuur en de gezelligheid zorgen voor wat warmte in deze ‘donkere’ dagen hier. 

Het is natuurlijk gek voor ons dat er geen december feestmaand aankomt in deze donkere dagen, geen kerstlichtjes, Sinterklaas of Oud&Nieuw. Nu blijken er in Taupo meer mensen van het noordelijk halfrond te wonen die kerstmis midden in de zomer een beetje vreemd vinden en daarom vinden er in deze weken verschillende Midwinter Christmas Concerten en Lunches plaats! 

Afgelopen weekend was het gelukkig wel mooi weer. We hebben toen samen met een gezin van school (zoon in de klas van Lily, dochter bij Isen) een nachtje geslapen in een hut in de bergen (aan de voet van Mount Doom) ten zuiden van het meer. Vanaf de parkeerplaats was het een half uurtje lopen naar de hut en nadat we onze slaapzakken uitgerold hadden en nog even snel de omgeving van de hut verkend hadden, was het tijd voor een eenvoudige, doch voedzame maaltijd van de primus. De kinderen vermaakten zich met de zaklampen en vielen al snel (berglucht?) in slaap. Na enkele wijntjes lagen ook de ouders er vroeg in. We waren bang dat het 's nachts erg koud zou worden, maar onze thermals en slaapzakken  voldeden perfect. De volgende ochtend vertrokken we na het ontbijt voor een wandeling. We hebben het eerste (vlakke) deel van de beroemde Tongariro crossing gelopen en zelfs Cleo deed dat zonder veel morren. Al met al hebben we ons allemaal prima vermaakt en zijn de kinderen al plannen aan het maken voor een vervolg.

Marieke is gisteren ook nog even 39 geworden. Met school en werk hebben we er nog niet echt een groot feest van kunnen maken. Maar wel waren er natuurlijk taarten met 39 kaarsjes waarvan wij en de collega's van het medical centre heerlijk gesmuld hebben. En de nodige felicitaties via skype ontbraken natuurlijk ook niet! 

Stedentripjes

Het wordt tijd voor een nieuw blogje. Hoewel het leven gewoon zijn gang gaat met school en werk, blijven we leuke plekken in Nieuw-Zeeland ontdekken. Dat moet ook wel, want willen we in 1-1.5 jaar 'alles' zien, dan moeten we door! En anders moeten we toch maar langer blijven......

Twee weken geleden hadden we een lang weekend vrij ivm Queen's Birthday. Net als vroeger in Nederland is de koningin ook niet op deze dag jarig, maar hier is het ook echt alleen maar een vrije dag, gezelligheid zoals op een Nederlandse Koningsdag is er niet bij. Maar goed, een lang weekend, dat betekent dat we een dagje thuis aan kunnen lummelen (bibliotheek, etc), een dagje ergens naartoe en dan nog tijd over hebben voor een wandeling langs ons eigen meer.
Dus hebben we Napier, een art-deco stadje aan de oostkust van het Noordereiland bezocht. Napier ligt in Hawke's Bay, de wijnregio van Nieuw-Zeeland. Helaas zat het weer niet zo mee om ook een hooggelegen 'scenic viewpoint' te beklimmen (Napier plus omgeving lag in de mist), maar we hebben wel het art deco-centrum bezocht.
In 1931is bijna de hele stad in puin gelegd door een enorme aardbeving en de stad is daarna bijna geheel in art deco stijl weer opgebouwd. Erg mooi om te zien!
Na de stadswandeling was het tijd voor het Nationaal Aquarium, waar we genoten hebben van de pinguïns, de roggen en de haaien.

De dag werd afgesloten in de regen in de speeltuin, maar het was toch een heerlijke dag, we komen zeker nog een keer terug als het weer wat beter is!
Op Queen's Birthday hebben we een heerlijke wandeling langs ons eigen meer gemaakt, lekker even poedelen met de voetjes in het warme water (overal langs de waterkant zitten er kleine hotpools)....

Zoals we in Nederland vaak 's morgens koffietijd is, hebben ze in Nieuw-Zeeland morning tea en afternoon tea. De afternnon tea doen we meestal thuis en de kinderen zijn er erg goed in geworden om daar een heerlijk festijn van te maken (niks stukje appel en cracker.....).

We hebben inmiddels nog een stedentripje achter de rug, vorig weekend zijn we twee dagen in Hamilton geweest. Hamilton ligt in het westen van het Noordereiland, richting Auckland. Het is de hoofdstad van onze Waikato regio en het ligt aan de Waikato rivier die ook door Taupo loopt.
Een echte aanrader zijn de Hamilton Gardens, botanische tuinen met een oa. Chinees, Maoiri, Engels en Italiaans gedeelte.
Na een nachtje slapen in een gezellige cottage hebben we de Hamilton Zoo bezocht. Tijgers, neushoorns, heel veel vogels en apen.

Inmiddels hebben we (bijna) allemaal pianoles genomen, alleen Cleo kan haar talent alleen thuis ten gehore brengen.

Je merkt aan alles dat Nieuw-Zeeland behoorlijk multiculti is. Veel van mijn patiënten zijn immigranten uit de Filippijnen, Samoa, Engeland, Duitsland, Nederland, Frankrijk, Zuid-Afrika, Pakistan en India. Isen's schoolvriendinnetje Lilie komt uit Japan en er wordt vanalles gedaan om die andere culturen en gebruiken met elkaar te delen. Lilie's ouders kwamen namelijk een ochtendje Japans koken op school in Room 1 en ze hebben hartige pannenkoekjes met de kinderen gemaakt. York en ik hebben geholpen, dan konden we meteen wat ideeën op doen voor volgende keer wanneer wij de Hollandse keuken mogen demonsteren. Iemand nog suggesties?

De afgelopen 6 weken heeft Isen met haar klas 3 maal per week Jump Jam (aerobic op muziek) les gehad, afgelopen donderdag was daarvan het 'optreden'. Leuk om iedereen zo actief mee te zien doen! Hilltop School is trouwens erg goed in Jump Jam, ze hebben de afgelopen jaren al meerdere malen gewonnen bij regionale en nationale wedstrijden!

We zijn erg blij met alle FB-reacties, mailtjes, app-jes, kaartjes, brieven en skype-gesprekken, maar toch waren we helemaal in onze sas met het enorme pakket wat laatst bezorgd werd. Een roze rokje voor Cleo, een cupcake-pakket voor Lily, tijdschriften voor mij, een vogeltjes-hanger voor Isen en pasta voor York (aantal waren verlate verjaardagscadeautjes)! Nogmaals heel erg bedankt Elena, Amelia en Karin!

Koud, dus op naar een geothermische vallei!

Ons leven in Taupo gaat gewoon zijn gangetje. Lily en Isen naar school, ik (Marieke) aan het werk en Cleo gaat (sinds ze drie is) naar de ‘kindy’ (=kindergarten, in haar geval een soort peuterspeelzaal). Het verloopt bij Cleo nog niet geheel soepel, er worden nog aardig wat traantjes geplengd als papa weggaat en het eten (voedzaam, gezond, vegetarisch) wat ze er krijgt, wordt -buiten het fruit-  nog niet echt op waarde geschat, maar het gaat steeds beter daar. 

Op zondag 18 mei werd Cleo dan eindelijk 3 jaar, daar had ze al heel lang naar uitgekeken, want ze wilde een fiets! Op de kindy mag het speelgoed dan vooral bruin en van hout zijn, voor haar verjaardag kreeg ze een (doet bijna pijn aan je ogen van de roze en bling-bling-) fiets. Ze heeft een heerlijke verjaardag gehad, met zelfgebakken cakejes, cadeautjes, naar het (verwarmde!) zwembad (met als gast Lily’s vriendinnetje Winter, Cleo heeft zelf nog geen uitgebreide vriendenkring hier) en uiteraard pannenkoeken! Nogmaals dank voor de lieve kaarten, mailtjes, appjes en skype-gesprekken! 

Verder zijn we steeds verder geïntegreerd geraakt in het leven hier. Sinds een paar weken hebben Lily en ik pianoles. De piano moest eerst opnieuw gestemd worden, maar nu dat gedaan is, wordt er naar hartelust op geoefend. 

Gelukkig is onze woonkamer groot genoeg voor Lily en Isen om te oefenen met de handstand en radslag, wat ze nu geregeld doen, sinds ze op gymnastiek les zitten. 

Isen is op school druk met Jump Jam, een soort aerobic op muziek, er wordt thuis veel geoefend!
Lily had afgelopen vrijdag haar vriendinnetje Kyra te logeren, wat ook erg gezellig was. 

Zondag was het weer tijd om de wandelschoenen aan te trekken, want we gingen naar Waimangu Volcanic Valley, ‘s werelds jongste geothermische systeem. In de 19e eeuw kwam men vanover de hele wereld naar het hier gelegen Lake Rotomahana om de zogenoemde Pink and White Terraces te bewonderen. Deze bijzondere terrassen werden wel de Achtste Wereldwonderen genoemd, maar werden helaas door de uitbarsting van Mount Tarawera in 1886 verwoest en daarvoor in de plaats kwam de Waimangu Volcanic Valley. Deze uitbarsting was ook verantwoordelijk voor het bedelven van het dorpje Te Wairoa, waar we eerder zijn geweest en in onze blog over geschreven hebben. Na een fikse wandeling (zelfs Cleo heeft twee uur goed doorgestapt!) langs kratermeren hebben we nog een boototcht gemaakt over Lake Rotomahana en daar gevaren waren de beroemde terrassen ooit waren......

Het is duidelijk te merken dat de winter er hier aan komt. Vanmorgen was het erg koud en York moest zelfs de voorruit krabben!

Maar door de stoom die op meedere plaatsen uit de grond rondom het meer komt, zie ik ‘s ochtends bij het hardlopen de mooiste plaatjes......

Vakantie in Northland

De vakantie zit erop. 

Voor Lily en Isen is term 2 op school begonnen en Marieke is weer aan het werk. De hoogste tijd voor een update van de blog. 

Voor Marieke was vrijdag 25 april de eerste vrije dag. Die dag is hier namelijk ANZAC (Australia New Zealand Army Corps) day. Een nationale vrije dag waarop oorspronkelijk soldaten gevallen in WO1 tijdens gevechten tegen het Ottomaanse rijk werden herdacht. Tegenwoordig is dat uitgebreid naar een herdenking van alle gevallen soldaten. Er zijn parades en bijeenkomsten. Maar omdat deze traditioneel rond zonsopgang gehouden worden hebben we er niet zoveel van meegekregen. Om vijf uur opstaan vonden we toch wat te vroeg. Ter compensatie zijn we 's middags naar het middeleeuws festijn geweest wat dat weekend in Taupo gehouden werd. Zo'n festijn lijkt toepasselijk met alle LOTR en Hobbit films die hier opgenomen zijn. Maar als je bedenkt dat Abel Tasman als eerste Europeaan in 1642 aankwam en er in heel NZ echt niets middeleeuws te bekennen is, is zo'n festijn toch wat vreemd. Er waren echte riddergevechten en kraampjes met middeleeuwse ambachten (smid, leerbewerking etc..) en Lily heeft nog met een pijl en boog geschoten. Isen voelde zich al snel een echte ridder en heeft een schild en zwaard gekocht.

We konden de volgende dag nog niet op vakantie, want het 50-jarig jubileum van de Hilltop school werd gevierd. Een deel van de festiviteiten stond in het teken van een reünie met oud leerlingen en personeel, dus dat was voor ons niet zo interessant, maar we moesten natuurlijk wel kijken naar de viering waar ook Lily in het koor akte de présence gaf. Daarnaast was er een optreden van de kapa haka groep (maori zang/dans) en jump jam (dans/bewegen op muziek). De (wat langdradige) voordracht van de schooldirecteur ontbrak niet. Maar een heerlijke lunch en gigantische taart maakten het een geslaagde middag.

Zondag stonden we vroeg op. We moesten ver rijden en ook nog even mijn verjaardag vieren! Marieke en de kinderen hadden het huis de avond ervoor al mooi versierd en de cupcakes waren gebakken. Toen ik de 40 kaarsjes uitgeblazen had mocht ik mijn kado's uitpakken: een kookboek van Jamie Oliver, een bon voor een massage en een DVD van de Hobbit. 

De rest van mijn verjaardag was het een reisdag. We gingen naar Northland, ruim 6 uur naar het noorden. Onderweg hebben we nog even geplast in het beroemdste toilet van NZ in Kawakawa, ontworpen door Friedensreich Hundertwasser, die de laatste jaren van zijn leven in Kawakawa gewoond heeft. In de namiddag kwamen we aan bij ons huisje in Kerikeri. Ragdoll cottage, genoemd naar de katten die de eigenaresse fokte. De meiden vonden de kittens natuurlijk fantastisch en een heus bubbelbad bij ons huisje maakte het helemaal af.

Kerikeri is een plaatsje gelegen bij de Bay of Islands. Een baai die zo heet omdat er zoveel kleine eilandjes in liggen. En dan ligt het maken van een boottocht voor de hand. Onderdeel daarvan was het zoeken naar dolfijnen. Voor zwemmen waren de kinderen nog te jong en het was ook wel fris. Wel hebben we heel veel dolfijnen gezien en Lily heeft er zelfs nog eentje aangeraakt die uit het water omhoog sprong. 

Onze lunch genoten we in het plaatsje Russel. Nu, een schattig plaatsje, maar ooit “the hellhole of the pacific”. In het begin van de 19e eeuw toen Europese en Amerikaanse schepen dit gebied bezochten om handel te drijven met de Maori was Russel de plaats waar de matrozen aan land gingen om hun geld uit te geven. Je kunt wel raden waaraan.

In Kerikeri hebben we verder nog een chocoladefabriekje bezocht (en alvast stiekem voor Moederdag in geslagen), een replica Maori dorpje bezocht en een bezoek gebracht aan “the stone store”. Een van de oudste stenen gebouwen uit NZ. En die dateert dan uit 1836! Tot slot hebben we nog een glowworm cave bezocht en nog lekker aan het strand gezeten. Toch wel apart als je bedenkt dat het herfst is!

Na ons verblijf aan de oostkust van Northland vertrokken we in westerlijke richting naar de andere kust. Dit gebied heet Hokianga Harbour. Water uit diverse rivieren komt samen en vermengd uiteindelijk met de Tasmaanse zee. Het is een minder ontwikkeld gebied, waar relatief veel Maori wonen. Marieke had hier ook een baan kunnen krijgen, dus we waren erg benieuwd hoe het er uit zo zien. Wat betreft natuurschoon is het een prachtig gebied. Maar wat betreft de voorzieningen, een supermarkt is al een behoorlijke luxe, en vooral wat betreft de afstand tot de rest van het Noordereiland zijn we blij om in Taupo te wonen. In Hokianga hebben we Rawene (nog geen 500 inwoners) bezocht, het plaatsje waar Marieke had kunnen werken. Een pittoresk plaatsje aan het water, met enkele leuke eetgelegenheden en ateliers. Met de veerboot zijn we overgestoken naar Kohukohu. Een nog pittoresker plaatsje, met nog minder inwoners, maar wel met tal van gebouwen nog in originele staat (begin 19e eeuws). Hier hebben we de historische wandelroute door het plaatsje gedaan en hele leuke huisjes gezien die nog te koop stonden ook!

Verder hebben we in Hokianga veel gewandeld, niet altijd tot vreugde van de kinderen. We hebben de beroemde Kauri's bezocht. Dit zijn hele hoge en dikke bomen die helaas steeds zeldzamer worden in NZ. Ook een waterval en uitkijkpunt over zee stonden op het programma. De meiden hebben zelfs nog in zee gezwommen!

Een extra pluspunt van ons verblijf in Hokianga was de schitterende lodge waar we verbleven. Een ruime lodge midden in het bos, waar we 's avonds een home-cooked meal geserveerd kregen bij de open haard. Daarna kijken naar de sterren en luisteren naar de geluiden van het bos in het donker. Klinkt zo simpel, maar blijft heel bijzonder!

De week vloog helaas om en na een lange autorit waren we weer in Taupo.